Jeśli zatsnawiasz się co to jest wirus ? Wirus to materiał genetyczny zawarty w cząsteczce organicznej, który wnika do żywych komórek i wykorzystuje procesy metaboliczne gospodarza do wytworzenia nowej generacji cząsteczek wirusowych. Sposób, w jaki to robią, jest różny. Niektóre wprowadzają swój materiał genetyczny do DNA gospodarza, gdzie może on czekać, aż zostanie przetłumaczony w późniejszym czasie. Gdy komórka gospodarza replikuje się, może tworzyć nowe wirusy. Wirusy mogą również rozrywać komórkę gospodarza, gdy ich liczba rośnie, w tak zwanym litycznym cyklu reprodukcji.

Co to jest wirus ?

Wirusy są wpisane w genom Ziemi. Nie da się ich pokonać, zatem lepiej je zrozumieć i nauczyć się z nimi żyć. Odpowiemy dziś na pytanie co to jest wirus i jakie są ich rodzaje ?

Choć w obliczu dzisiejszej pandemii traktujemy je jak wrogie siły, atakujące spokój i stabilny byt naszych rodzin, to jednak tak naprawdę wirusy są ściśle wplecione w sieć egzystencji na Ziemi. Dzielimy z nimi świat. Są wszędzie – w wodzie, powietrzu, glebie i w… nas.

Genom, który jest obcy

Łatwo zapominamy, że drobnoustroje przyczyniły się do tego, kim jesteśmy i jak funkcjonujemy. Tymczasem okazuje się, że 8% naszego DNA wcale nie należy do ludzi – to kod genetyczny wirusów.

W 2016 r. uczeni z Tufts University i University of Michigan przeanalizowali genomy 2,5 tys. osób z całego świata i znaleźli w nich 19 nieznanych dotychczas fragmentów kodu genetycznego wirusów. Niektóre z nich mogą być obecne w naszym DNA od co najmniej 670 tys. lat. Od zarania organizmy naszych przodków atakowało wiele z nich. Ludzkie endogenne retrowirusy, czyli HERV-y (human endogenous retroviruses), zawierają materiał genetyczny w postaci RNA. Dzięki enzymowi – odwrotnej transkryptazie – są w stanie przepisać go na DNA, które następnie łączy się z materiałem genetycznym zainfekowanej komórki.

Dzięki temu możliwe są jego replikacja i powstawanie kolejnych generacji wirusów. Niekiedy ich materiał genetyczny na stałe łączył się z ludzkim i był przekazywany kolejnym pokoleniom. Większość kodu wirusów to pozostałości po mikroorganizmach, które już nie występują. Jednak jeden z tych fragmentów (część genu Xq21) okazał się prowirusem, czyli pełnym przepisem na kompletnego mikroba. I wcale nie jest pewne, że nie może on nas zainfekować! Znaleziono go na chromosomie X. To już drugi nietknięty pełny HERV, jaki udało się znaleźć w ludzkim genomie .

Dobry i zły wirus

Większość fragmentów HERV-ów, które znajdują się w naszym DNA, jest nieaktywna. Nie wiemy jednak, czy na zawsze. Badacze nie wykluczają możliwości, że odkryty przez nich pełny przepis na wirusa kiedyś przebudzi się i da sygnał do replikacji. A może kod wirusów już działa, sprzyjając pojawianiu się powodujących raka mutacji? Naukowcy z amerykańskiego Narodowego Instytutu Chorób Neurologicznych i Udaru w Bethesda znaleźli w mózgach pacjentów, którzy zmarli z powodu stwardnienia zanikowego bocznego (ALS), podwyższone stężenie HERV. Odkrycie to sprawiło, że zaczęli się zastanawiać, czy to nie DNA pradawnego wirusa wbudowane w nasz genom jest odpowiedzialne za rozwój ALS2 .

Jednak ze świata nauki płyną dowody, że fragmenty wirusowego DNA odgrywają istotną rolę w… budowaniu naszej odporności. Badacze z Uniwersytetu Utah twierdzą, że HERV-y bronią nas przed swymi pobratymcami. W chwili, gdy wirus atakuje organizm, uwalniany jest interferon, którego zadanie to uaktywnienie genów sterujących pracą układu odpornościowego. Uczeni udowodnili, że tubą, która pozwala genom „usłyszeć” interferonowy alert, są właśnie wbudowane do naszego genomu rezerwuary wirusowego DNA.

Aby udowodnić swoją teorię, za pomocą technologii CRISPR usunęli z DNA fragmenty HERV-ów pobudzających geny odporności. Okazało się, że mimo wydzielania interferonu geny odporności pozostawały nieaktywne, co sprawiało, że zainfekowane komórki traciły swój główny mechanizm obronny . Inni badacze dowiedli, że jeden z takich fragmentów wirusowego DNA pomaga kobietom w ciąży wytworzyć wokół płodu warstwę komórek chroniącą go przed szkodliwymi toksynami, które potencjalnie mogłyby przedostać się w jego sąsiedztwo wraz z krwią matki.

httpss://www.youtube.com/watch?v=zyNrk6QDTH0&feature=youtu.be&fbclid=IwAR2lD3BjnP2-RB9MCICr_1vAZgNF0OJqMzLTrhaL-LQy_-k5ArSwjC80-Ns

Co to jest wirus ?

Rdzeniem cząsteczki wirusa jest genom, długa cząsteczka DNA lub RNA, która zawiera instrukcje genetyczne do reprodukcji wirusa. Jest on zawinięty w płaszcz z cząsteczek białkowych zwany kapsydem, który chroni materiał genetyczny.

Niektóre wirusy mają również zewnętrzną otoczkę wykonaną z lipidów, które są organicznymi cząsteczkami tłuszczowymi. Koronawirus wywołujący COVID-19 jest jednym z tych „otoczonych” wirusów. Mydło może rozpuścić tę otoczkę tłuszczową, co prowadzi do zniszczenia całej cząsteczki wirusa. Jest to jeden z powodów, dla których mycie rąk mydłem jest tak skuteczne!

Wirusy są najbardziej rozpowszechnionymi jednostkami biologicznymi na Ziemi. Eksperci szacują, że jest ich około 10.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000, a gdyby je wszystkie ustawić w rzędzie, rozciągałyby się od jednej strony galaktyki do drugiej.

Można o nich myśleć jak o własnej nanotechnologii natury: molekularne maszyny o rozmiarach w skali nanometrów, wyposażone tak, by wdzierać się do komórek innych organizmów i porywać je w celu rozmnażania się. Choć zdecydowana większość z nich jest nieszkodliwa dla ludzi, niektóre mogą wywoływać choroby, a niektóre mogą być nawet śmiertelne.

Czy są żywe ?

Naukowcy spierają się o to, czy wirusy są żywe. Niektórzy uważają je jedynie za struktury organiczne wchodzące w kontakt z żywymi organizmami, które same nie stanowią systemu w biologicznym znaczeniu tego słowa, ponieważ brakuje im struktury komórkowej, nie mają własnego metabolizmu i mogą się reprodukować tylko wewnątrz istniejących struktur komórkowych, a poza tym nie używają do tego celu procesów podziału komórkowego.

Co ciekawe niektóre bakterie, np. chlamydia czy riketsja, są uważane za organizmy żywe mimo podobnych ograniczeń. Wirusy to najmniejsze jednostki życia o dopracowanej do perfekcji prostocie konstrukcyjnej.

W przeciwieństwie do bakterii nie mają jądra ani ściany komórkowej. Generalnie wirus sam w sobie jest nicią DNA lub RNA otoczoną przez matematycznie elegancki wielościan zwany kapsydem, o kształcie specyficznym dla danego wirusa. W przypadku wirusów otoczkowych kapsyd jest obudowany jedną lub większą ilością otoczek białkowych, na zewnątrz których są specjalne białka, a wewnątrz – materiał genetyczny: RNA lub DNA.

Mogą się łączyć z receptorami komórek wszystkich żywych organizmów. Można powiedzieć, że wirusy są wyjątkową formą życia – podobną do nasion lub zarodników – kiełkują tylko wtedy, gdy znajdą właściwe podłoże. I tak jak nasiona, choć w stanie zawieszenia, stale monitorują zewnętrzny świat wokół nich. Powierzchnia wirusa jest usiana receptorami – specyficznym narządem zmysłu, który informuje drobnoustroje o tym, co je otacza. Wirusy wykorzystują te czujniki do analizy środowiska, w którym się znajdują, oraz do szukania komórek, do których najbardziej pasują .

httpss://youtu.be/mrMrStmpmjU

Tajemniczy świat genomu

Jak pisze w swojej książce pt. „Tajemniczy świat genomu ludzkiego” Frank Ryan, lekarz, specjalista interakcji między genomami wirusów i ich żywicieli: „Wirusy mają swoisty rodzaj odczuwania, które można by zaklasyfikować jako pośredni pomiędzy szczątkową formą zapachu i dotyku. Mają swoje sposoby na wykrywanie składu chemicznego powierzchni komórek…

Daje im to najbardziej wykwintne zdolności do wyczuwania właściwych powierzchni [pozwalając znaleźć unikalną komórkę gospodarza]”. Wirusy mają bardzo zaawansowaną zdolność wyczuwania otaczającego je środowiska, żeby określić jego naturę, znaleźć organizmy, w których najłatwiej będą mogły się rozmnażać, następnie stymulować je tak, aby móc się rozprzestrzenić do nowych gospodarzy. I przy tym są niesamowite, jeśli chodzi o przetrwanie. Potrafią „przeanalizować” naturę odpowiedzi immunologicznej, która działa przeciwko nim i mogą się zmienić – lub zmienić obronę immunologiczną gospodarza – żeby uniknąć pogromu.

Klasyfikacja wirusów

Klasyfikuje się je na wiele różnych sposobów – według rozmiaru lub kształtu, obecności lub braku otaczającej kapsułki (nie wszystkie ją mają), komplementarności z DNA lub RNA (i w zależności od tego, czy są jedno- czy dwuniciowe, pozytywne czy negatywne), rodzaju struktury białkowej oraz sposoby replikacji.

Wirusy DNA są dość solidne, ponieważ posiadają mechanizm „sprawdzania kopii”, którego brakuje wirusom RNA. To oznacza, że kiedy wirus DNA replikuje się w komórce gospodarza, używa pętli sprzężenia zwrotnego, żeby się upewnić, że kopie jego samego są wystarczająco dokładne. Wirus RNA nie ma takiej zdolności. Ma on tendencję do tworzenia wielu kopii, które jednak różnią się od oryginału, czasem nawet bardzo.

Niektóre z tych różnic inicjowane są celowo dla zwiększenia zmienności genetycznej wirusa, a zatem jego przeżywalności w gospodarzu. Z tego powodu, choć często jest możliwe wymyślenie trwałej szczepionki na wirusa DNA, to bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe, jest stworzenie takowej dla wirusa RNA. To również czyni je bardzo trudnymi w leczeniu środkami farmakologicznymi. Podczas gdy wirusy DNA tworzą miliardy identycznych kopii, wirusy RNA produkują miliardy podobnych, ale nie identycznych pobratymców. Przypomina to nieco rój – wszystkie są podobne, ale nie takie same. Z tego powodu bliższym prawdy jest myślenie o infekcji wirusem RNA jak o infekcji rojem wirusów.

httpss://www.youtube.com/watch?v=Rc0AyelA1Dk

Jak z nimi walczyć ?

Najbardziej podobne do siebie giną, gdy na początku aktywowany jest ludzki układ odpornościowy lub zastosowany został lek. Pozostawia to następnym pokoleniom swobodę replikacji w bardzo szybkim procesie namnażania (niektóre wirusy tworzą nową generację co minutę), co daje subtelne zmiany w każdym nowym wirusie.

Wirusy grypy zarówno specjalnie i celowo zmieniają swoje struktury genetyczne, jak i regularnie wpisują w siebie całkowicie nowe geny, aby pozostać niewidzialnymi dla ludzkiego układu odpornościowego. A zbierają te nowe sekwencje genów m.in. od świń i ptaków w Azji. Dlatego co roku potrzebna jest nowa szczepionka przeciw grypie.

Poza żywą komórką przechodzą w stan hibernacji, podobnie jak nasiona roślin. W takim stanie spoczynku poruszają się prądami powietrza lub wody albo po prostu trwają w uśpieniu na ziemi, dopóki nie wejdą w kontakt z jakąś formą życia zawierającą komórki, których potrzebują, żeby obudzić się z długiego snu. Pierwszym zadaniem wirusa jest dostać się do organizmu nowego gospodarza, omijając jego mechanizmy ochronne, i znaleźć właściwą komórkę.

W tym celu tworzą specjalną strukturę genetyczną, która ułatwia im jego kolonizację po rozpoczęciu początkowej infekcji. Na przykład wirus wścieklizny wpływa na tę część mózgu zwierzęcia, która następnie powoduje niekontrolowane gryzienie innych osobników. W tym samym czasie kumuluje się w miliardowych ilościach w ślinie.

W momencie, w którym zakażone zwierzę ugryzie zdrowego osobnika, wirus jest przenoszony do nowego gospodarza . Z kolei grypa i koronawirus dostają się do niego metodą kropelkową, następnie stymulują kaszel lub kichanie. Te kropelki są później wdychane przez kolejne ofiary…

Wiesz już co to jest wirus, a jak przeciwdziałać infekcjom ?

Nasz organizm cały czas walczy z atakującymi go organizmami, w tym z wirusami. Naszą pierwszą linią obrony jest skóra, błona śluzowa i kwas żołądkowy. Jeśli wdychamy wirusa, śluz zatrzymuje go i próbuje wydalić. Jeśli zostanie połknięty, kwas żołądkowy może go zabić. Gdy wirus ominie pierwszą linię obrony, do gry wkracza wrodzony układ odpornościowy. Fagocyty prowadzą wojnę i uwalniają interferon, aby chronić otaczające je komórki. Jeśli nie są w stanie zniszczyć siły inwazyjnej, fagocyty wzywają do gry limfocyty.

Antybiotyki nie zabijają wirusów. Zabijają bakterie, nie wirusy. I zabijają dobre bakterie, których potrzebujemy, aby utrzymać nasze jelita w równowadze. Przyjmowanie antybiotyków podczas infekcji wirusowej może spowodować natychmiastowy przerost Candidy, dając układowi odpornościowemu dodatkową ogólnoustrojową infekcję, z którą musi sobie poradzić, kiedy potrzebuje wszystkich swoich zasobów do walki z infekcją wirusową.

Zdrowy system odpornościowy zaczyna się w jelitach, gdzie panuje zdrowa równowaga między pożytecznymi bakteriami.

Poznaj Nasze prawdziwe historie radzenia sobie z wirusami. Kliknij TUTAJ , a jeśli będziesz chciał/a dowiedzieć się więcej to koniecznie odezwij się do Mnie pod numerem +48 799 991 485.

W walce o odporność i dbanie o profilaktykę ważne są odpowiednie suplementy i nutraceutyki. Idealny nutraceutyk wspomagający odporność łączy w skuteczny sposób bezpieczne składniki o naukowo sprawdzonym działaniu. Wspiera kilka aspektów układu odpornościowego. Ma klinicznie potwierdzone korzyści. Dostarczany je w smacznej, przyjaznej dla użytkownika formie. Takiej jak w przypadku Duo Life.

Zobacz również Nasz zestaw na odporność, którego omówienie znajdziesz w filmiku, znajdujacym się w tym artykule – ZESTAW ODPORNOŚĆ

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *